De dag

Vandaag, 6 januari 2008 was het dan eindelijk zover.

06:37 De telefoon gaat. Daphne. Hoi..breng ik er nog net uit met mijn slaperige hoofd.
JAA WIJ STAAN VOOR JE DEUR!! WE DACHTEN DAT JE AL WEG WAS, werd door de telefoon geschreeuwd.
KUT.
De bedoeling was 06:00 uit bed te gaan en dan rustig douchen, omkleden en dan rustig vertrekken.
Uiteindelijk draaide dat uit tot een drama.
Om 07:00 vertrokken wij met de auto richting schiphol.Om 08:45 kwamen wij daar aan. José is waarschijnlijk helderziend en had mij al een sms gestuurd met daarin het checkin nummer van waar ik heen moest gaan.Eenmaal daar aangkomen kwam José er ook aan lopen.Toen ging ik mijn bagage inchecken. (José had haar bagage al ingecheckt dus dat scheelde.)
Ik zette mijn koffer op de band en die mevrouw keek al gelijk anders.... ze zij dat is 6 kilo te veel bagage. Ik dacht naja dat moet dan maar.
Toen keek ze naar beneden en zag daar mijn handbagage staan. En jawel je raad het al, die moest er ook op. Dat is 11 kilo dat is dus 6 kilo te zwaar.DIE KAN NIET MEE HET VLIEGTUIG IN!!!
AAGH Dat meen je niet !!!
Ik kon mijn handbagage wel als gewone bagage doen, maar dan zou ik extra moeten betalen, of ik zou er nog bagage uit moeten halen.(Wat dus nooit zou kunnen aangezien er al 2 personen nodig waren om de koffer dicht te maken)
Naja daar zat niks op, de handbagage moest ook maar in het bagageruim.
De mevrouw matste me nog, aangezien ze i.p.v 12 kilo, 8 kilo aan overgwicht rekende.

Aangezien het toen al 08:05 was, moesten we opschieten. Om 18:15 konden we boarden.
Nog 10 minuten dus.
Aangezien ik overgewicht had, moest ik naar een speciaal loket toe om het overgewicht af te reken.
Daar moest en zou natuurlijk een lange rij staan, er stonden 3 mensen voor ons, toen we eindelijk aan de beurt waren was het al weer een stuk later. De kosten waren €6,- per kilo dus dat werd een behoorlijke rekening van €48,-.

Eenmaal aangekomen bij de gate, (het was toen al weer 08:15 tijd om te boarden was) schoot het ook alemaal niet echt op.
José en ik hadden het een beetje gehad en begonnen tegen de man te praten die de tickets controleerde. Wij vroegen of er niet een manier was waardoor wij sneller erdoor heen konden gaan, de aardige meneer riep even naar zijn collega of dat mogelijk was.Waadoor wij snel weer doorkonden. Natuulijk kon dat ook niet vlekkeloos verlopen, en werd ik uitgekozen door de random check omdat het ding bij mij afging. Dat betekende dat ik gefuilleerd moest worden. Dat duurde natuulijk ook weer een aantal minuten. Weer meer kostbare tijd verloren.
De mevrouw was nog wel zo aardig geweest om naar de boarding te bellen dat wij eraan kwamen zodat ze daar nog een beetje rekening mee konden houden.
Natuurlijk hadden wij weer al het geluk van de wereld en waar we moesten boarden was natuurlijk helemaal achterin het vliegveld.
Al rennend (en José aanmoedigend) ben ik gaan rennen om het vliegtuig nog te halen.
Op een gegevenmoment hoorden we zelfs onze namen door de intercom over schiphol glamen;
"Willen de passagiers Buijs en Hollenberg zich melden bij gate D85"

Toen we eindelijk bij de gate aankwamen, stonden Yvonne, Paulien en Naomi nietsvermoedend bij de gate te wachten. Zij hadden niet door dat het boarden allang begonnen was.
Toen waren we op het allerlaatste nippertje in het vliegtuig gestapt en nog geen kwartier later zaten we al in de lucht.
Na een korte vlucht van 1 uur en 25 minuten, kwamen we aan op het vliegveld van Pisa.
Vanuit Pisa zouden wij de trein nemen van Pisa naar Pistoia. Helaas reed de bus niet, en moesten wij een andere oplossing bedenken.
Na het even na te vragen, hebben wij een kaartje gekocht (voor jawel €22,- voor 5 personen!!) om naar pistioa te gaan om daar dan weer opgewacht te worden door Stefano.

Na een vrij lange reis, met veel wachten, slepen van de koffers in en uit de treinen (met hulp van de o zo charmante italianen), waren wij aangekomen in Pistoia.
Daar stond Stefano te wachten en werden we gebracht naar ons appartement.

Voordat we het appartement binnen gingen, vertelde Stefano ons dat hij wat ingrediënten had meegenomen om een klein “pasta feestje” te houden. Onderwijl dat we aanwijzingen kregen over hoe we nou de perfecte pasta moesten maken, hebben we lekker gekletst en wat informatie gekregen over het appartement.
Toen we de pasta ophadden, had Stefano ook nog een heerlijke tradtionele cake bij zich, die italianen eten bij het kerstfeest.Toen Stefano weg was waren we een beetje het appartement gaan verkennen, en natuurlijk verdelen.
Een aantal van ons waren zo moe dat ze nog even een tukje gingen doen.

Nadat we waren bijgekomen van de hectische dag, hebben we besloten om de stad (of liever gezegd dorp), te verkkenen. En ook nog een hapje te gaan eten.

Na een half uur gelopen te hebben in het centrum van Pistioa, hadden we een Pizza restaurant gevonden genaamd; “il pollo d´Oro”.
Daar hebben wij heerlijk een pizza gegeten onder het genot van een heerlijk wit wijntje.

Daarna zijn we terug gelopen naar het appartement en zijn wel allemaal ingesort van de moeheid,
en zijn we gaan slapen.

Helaas hebben wij nog geen internet in het appartement (zijn we wel nog mee bezig), dus vandaar dat de updates mischien wat langer duren.

Dikke kus Steef.